الهی به داده ات شکر و به نداده ات هم شکر.

چون که داده ات از روی نعمت  و نداده ات از روی حکمت.

من بنده ای نادانم و جاهل از هر دو جهان غافل تو مرا ببخش ای خالق عادل

می دانم که بر هر خواسته ای هستی چاره  من نروم به جایی به جز این خانه

ای جود مرا هم تو در یاب که من غرق بر عصیان آمدم بر درب یار

ای که جان و روان را تو دادی به من  ای که نام تو همیشه هست بر قلب من

مرا از این تاریکی وا رهان تا شوم خلاص از این خطا


 

نوشته شده توسط الهی اغفرلنا ذنوبنا در سه شنبه یکم آبان 1386 ساعت 10:34 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت